تن من همچو خسی بر سر آب افتادست

ای که بالای بلند تو بلای دل ماست

دلم از چشم تو در عین عذاب افتادست

دست گیرید که در لجه دریای سرشک

خبر من بسر کوی خرابات برید

که خرابی من از باده ناب افتادست

تا چه مرغم که مرا هر که ببیند گوید