من ار چه بنده شاهم امیر خویشتنم

زلال مشربم از لفظ آبدار خودست

نثار گوهرم از کلک در نثار خودست

که هر که فرض کنی شاه و شهریار خودست

اگر حدیث ملوک از زبان تیغ بود

مرا ز تیغ زبان سخن گزار خودست