که کام دل بستانم چنانکه معهودست

دلم ز مهر رخت می کشد بزلف سیاه

چرا که سایه زلف تو ظل ممدودست

من از وصال تو عهدیست کارزو دارم

ز بسکه دل بربودی چو روی بنمودی

گمان مبر که دلی در زمانه موجودست

اگر چنانکه کسی را ز عشق مقصودیست