زان بود زلف تو شوریده که چونرفت به چین

بنگر این کلک سخن گو که سرش ببریدست

گوئی ان سنبل عنبرشکن مشک فروش

بخطا مشک ختن بر سمنت پاشیدست

شده زنجیری و بر کوه و کمر گردیدست

سر آن زلف نگونسار سزد گر ببرند

که دل ریش پریشان مرا دزدیدست