یا رب آن شعر سیه برقد خوبت که بریدست

جفت این طاق زمرد شد از آنروی چو گیسو

طاق فیروزه ابروی تو پیوسته خمیدست

سر زلفت ببریدند و ببالات خوش افتاد

آن خط سبز که از شمع رخت دود برآورد

دود آهیست که در آتش روی تو رسیدست

ای خوش آن صید که وقتی بکمند تو در افتاد