بشیر بیوفائی پروریدست

چو نقاش ازل نقش تومی بست

ز کلکش نقطه ئی بر گل چکیدست

تو گوئی در کنارت مادر دهر

ز گلزار جنان رضوان بصد سال

گلی چون عارض خوبت نچیدست

پریشانست زلفت همچو حالم