غمزه اش قصد روان کرده که هنگام شکارست

سر موئی بصبا داده که این نافه چینست

بوئی از طره فرستاده که این باد بهارست

نرگسش خون دلم خورده که این جام صبوحست

تهمتی بر شکر افکنده که این گفته خواجوست

برقعی برقمر انداخته کاین لیل و نهارست