از شمع چهره داده فروغی که آتشست

وز قند حقه ساخته کاین تنگ شکرست

قوس قزح نموده که ابروی دلکشست

ابر سیه کشیده که گیسوی دلبرست

برگوشوار بسته دروغی که اخترست

در جوش کرده چشمه چشمم که قلزمست

در گوش کرده گفته خواجو که گوهرست