گفت خاموش که آن فتنه دور قمرست

گفتمش روی تو صد ره ز قمر خوبترست

گفتم آن زلف و جبینم بچنین روز نشاند

گفت کان زلف و جبین نیست که شام و سحرست

گفتم ای جان جهان از من مسکین بگذر