عاقبت بینی که کارش در هوا گردد بلند

کانزمان از خویش غائب می شوم کو حاضرست

زنده دل آن کشته کو جان پیش چشمش داده است

تندرست آن خسته کو بر درد عشقش صابرست

ذره سرگشته کو در مهرورزی ماهرست

هر کرا خاطر بزلف ماهرویان می کشد

عیب نتوان کرد اگر چون من پریشان خاطرست