عاقلان دانند کادراک خرد قاصر بود

ذره سرگشته کو در مهرورزی ماهرست

هر کرا خاطر بزلف ماهرویان می کشد

عیب نتوان کرد اگر چون من پریشان خاطرست

زانچه بر مجنون ز سر حسن لیلی ظاهرست

در هوایت زورقی برخشک می رانم ولیک

جانم از طوفان غم در قعر بحری زاخرست