کی سر موئی زبانم گردد از ذکرت جدا

زانچه بر مجنون ز سر حسن لیلی ظاهرست

در هوایت زورقی برخشک می رانم ولیک

جانم از طوفان غم در قعر بحری زاخرست

کز وجودم هر سر موئی زبانی ذاکرست

ایکه فرمائی که خواجو عشق را پوشیده دار

چون توانم گر چه دانم کان لباسی فاخرست