ز بحر شعر مر او را بسی غنیمتهاست

اگر چه کار رخ از سیم اشک همچو زرست

مرا هر آینه لازم بود جلای وطن

چرا که مصلحت کار بیدلان سفرست

که از لطافت خواجو سفینه پرگهرست