تشنه را در باغ رضوان برلب کوثر خوشست

بی لب شیرین نباید خسروی فرهاد را

زآنکه شاهی با لب شیرین چون شکر خوشست

گر چمن خلدست ما را بی لبش مطلوب نیست

هر کرا بینی بعالم دل بچیزی خوش بود

عاشقانرا دل بیاد چهره دلبر خوشست

باده در ساغر فکن خواجو که بر یاد لبش