دمیده سنبلت از برک نسترن چه خوشست

شکنج زلف سیاه تو بر سمن چو خوشست

گرم ز زلف دراز تو دست کوتاهست

دراز دستی آن زلف پرشکن چه خوشست

نمی رود سخنی بر زبان من هیهات