صبوحی گناهست در پای سرو

چرا گاه بیمار و گاهی خوشست

از آن مه بروی تو آرد پناه

که روی تو پشت و پناهی خوشست

ولی راستی را گناهی خوشست

اگر چه ره عقل و دین می زنی

بزن مطرب این ره که راهی خوشست