چون زنگئی گرفته بشب مشعلی بدست

ای بر عذار مهوشت آن زلف پرشکست

وی طاق آسمانی محراب ابرویت

پیوسته گشته خوابگه جادوان مست

همچون بلال برلب کوثر نشسته است