صد جان اسیر عنبر عنبرفشان مست

سروی براستی چو تو از بوستان نخاست

برخاستی و نیش غمم در جگر نشست

صد دل شکار آهوی صیاد شیرگیر

مخمور سر ز خاک برآرد بروز حشر

مستی که گشت بیخبر از باده الست

نگشاد چشم دولت خواجو بهیچ روی