زین گونه شکسته پر و بالست

باز آی که بی رخ تو ما را

از صحبت خویشتن ملالست

جانم که تذر و باغ عشقست

مرغ دل من هوا نگیرد

زانرو که چنین شکسته بالست

این نفحه روضه بهشتست