ایکه دل با خویش داری رو بدلداری سپار

ترک هستی در ره مستی نخستین منزلست

گر چه من بد نامی از میخانه حاصل کرده ام

هر که از میخانه منعم می کند بی حاصلست

کانکه دلداری ندارد نزد ما دور از دلست

یاد ساحل کی کند مستغرق دریای عشق

زانکه این معنی نداند هر که او بر ساحلست