مجال نطق ندارم چرا که بیش از پیش

امیدوار چو طفلان بنون و القلمست

ز شام زلف سیه چون نمود طلعت صبح

زمانه گفت که ای عاشقان سپیده دمست

میان لاغر او در کنار کم ز کمست

ز لعل او شکری التماس می کردم

که مدتی است که جانم مقید المست