چون تواند دل سودا زده در تقوی بست

گفت عیبم مکن ای خواجه که ترسا به چه ئی

توبه من چو سر زلف چلیپا بشکست

هرکه کرد از در میخانه گشادی حاصل

من اگر توبه شکستم مکن انکارم از آنک

خود پرستی نکند هر که بود باده پرست

گر بپیری هدف ناوک خلقی گشتم