حاصل از عمر بجز وصل نکورویان نیست

آشنایان غمت را چه غم از خویشانست

بده آن باده نوشین که ندارم سرخویش

کانکه از خویش کند بیخبرم خویش آنست

لیکن اندیشه ز تشویش بد اندیشانست

نکنم ترکش اگر زانکه به تیرم بزند

خنک آن صید که قربان جفا کیشانست