موئی بمیان آمده یا موی میانست

یاقوت روان بخش تو تا قوت روانست

چشمم ز غمت چشمه یاقوت روانست

آن موی میان تو که سازد کمر از موی

در موی میانت سخنی نیست که خود نیست

لیکن سخن ار هست در آن پسته دهانست

تا پشت کمان می شکند ابروی شوخت