پیوسته ز ابروی تو پشتم چو کمانست

در موی میانت سخنی نیست که خود نیست

لیکن سخن ار هست در آن پسته دهانست

تا پشت کمان می شکند ابروی شوخت

با ما به شکر خنده درآ زانکه یقینم

کز پسته تنگ تو یقینم بگمانست

گفتند که آن جان جهان با تو چنان نیست