ترک مه روی فلک هندوی کرای منست

چشمه آب حیاتی که خضر تشنه اوست

کمترین قطره ئی از طبع چو دریای منست

گر چه آن ترک ختا هندوی خویشم خواند

دولت صدر جهان باد که از دولت او

برتر از صدرنشینان جهان جای منست

چکنم ساغر صهبا که چو خواجو بصبوح