در ناسفته که در جوف صدف مکنونست

تا خیال لب و دندان تو در چشم منست

مردم چشم من از لعل و گهر قارونست

پیش لولوی سرشکم ز حیا آب شود

عاقل آنست که منکر نشود مجنون را

کانکه نظاره لیلی نکند مجنونست

خون شد از رشک خطت نافه آهوی ختا