زانکه حسن تو ز ادراک خرد بیرونست

خون شد از رشک خطت نافه آهوی ختا

گر چه در اصل طبیعت چو ببینی خونست

عقل را کنه جمالت متصور نشود

می پرستان اگر از جام صبوحی مستند

مستی ما همه زان چشم خوش می گونست

تا جدا مانده ام از روی تو هرگز گفتی