کاشگی از خاک کویش من غباری بودمی

دشمن جان خودست آنکس که برگردد ز دوست

همچو گوی ارزانکه سرگردان چوگان گشته ئی

سر بنه چون در سر چوگان هوای زخم گوست

کانکه او را آبروئی هست پیشش خاک کوست

چشمه جانبخش خضرست آن که آبش جانفرانست

روضه بستان خلدست این که بادش مشکبوست