آمد کنون بدایت عمرم بمنتها

گفتا بسان روی من از حسن آیتیست

ارباب عقل گر چه نظر نهی کرده اند

لیکن ز جان صبور شدن تا بغایتیست

لیکن گمان مبر که غمش را نهایتیست

گفتم مرا بکشت غمت گفت زینهار

خواجو خموش باش که این خود عنایتیست