که شب تیره سودازده را فردا نیست

بر وچودم به خیال سرزلف سیهت

نیست موئی که درو حلقه ئی از سودانیست

امشب از دست مده وقت و ز فردا بگذر

چند گوئی که ز گیسوی بتان دست بدار

که ترا قصه درازست و مرا پروا نیست

مدتی شد که ز دل نام و نشان نشنیدم