عجب مدار که اشکم چو لعل پیکانیست

به عکس روی چو مه قبله مسیحائیست

به کفر زلف سیه فتنه مسلمانیست

مرا که ناوک مژگانش از جگر بگذشت

خطی که مردم چشمم نبشته است چو آب

محققست که او ابن مقله ثانیست

دل شکسته که مجذوب سالکش خوانند