تا نپنداری که خواجو با رخ زردست و بس

کز من خاکی کنون برهیچ خاطر گرد نیست

کی گمان بردم که هر چند از جهان خون می خورم

در جهان کس نیست کو خون منش در خورد نیست

هیچ روئی نیست کز چرخ سیه رو زرد نیست