گر ز سودای تو ای نادره دور زمان

غمش از وارد و اندیشه اش از صادر نیست

زآتش عشق تو آن سوز که در باطن ماست

ظاهر آنست که بر اهل خرد ظاهر نیست

خبر از دور زمانم نبود نادر نیست

چون توانم که بپایان برم این دفتر ازآنک

قصه عشق من و حسن ترا آخر نیست