گلی کس نبیند که خاریش نیست

مبر نام مستی که شرب مدام

بود کار آنکس که کاریش نیست

مده دل بدنیا که در باغ عمر

نیابی بجز باده نیستی

شرابی که رنج خماریش نیست

مرا رحمت آید بر آنکو چو من