اگر از کوی تو خواجو بملامت نرود

نکهت سنبل تر یا نفس گلبوئیست

هر که از زلف دراز تو نگوید سخنی

دست کوته کن ازو زانکه پریشان گوئیست

مکنش هیچ ملامت که ملامت جوئیست