تا چه کردم که ز بدنامی و رسوائی من

رهزن خاطر عشاق چه زیبا و چه زشت

عشقبازی نه ببازیست که داننده غیب

عشق در طینت آدم نه به بازیچه سرشت

ساکن دیر مغانم بخرابات نهشت

گر سر تربت من بازگشائی بینی

قالبم سوخته و گل شده از خون همه خشت