بر گل روی تو آن خال معنبر که نشاند

قالبم سوخته و گل شده از خون همه خشت

همچو بالای تو در باغ کسی سرو ندید

همچو رخسار تو دهقان به چمن لاله نکشت

بر مه عارضت آن خط مسلسل که نوشت

هر که بیند که تو از باغ برون می آئی

گوید این حور چرا خیمه برون زد ز بهشت