تا به چشمت همه پاکیزه نماید خواجو

بر مه عارضت آن خط مسلسل که نوشت

هر که بیند که تو از باغ برون می آئی

گوید این حور چرا خیمه برون زد ز بهشت

خاک شو بر گذر مردم پاکیزه سرشت