در دلم خون جگر جایش بغایت تنگ بود

از صوامع رخت بربست و ره صحرا گرفت

ابر را بنگر که لاف در فشانی می زند

بسکه از چشمم بدامن لولوی لالا گرفت

از ره چشمم برون جست و ره دریا گرفت

ایکه پیش قامتت آید صنوبر در نماز

راستی را کار بالایت قوی بالا گرفت