جان شیرین بلب آورد بتلخی فرهاد

بختا برد خط و مملکت چین بگرفت

بسکه در دیده من کرد خیال تو نزول

راه بر مردمک چشم جهان بین بگرفت

نه چو پرویز که کام از لب شیرین بگرفت

آخر ای صبح جگر سوختگان رخ بنمای

که مرا بیتو ملال از مه و پروین بگرفت