طاقست ابروی تو و با ماه گشته جفت

ای آنکه چشم شوخ کماندار دلکشت

ما را به تیر غمزه دل خون چکان بسفت

شامست گیسوی تو و تا صبح بسته عقد

خواجو بزیر جامه نهان چون کند سرشک

دریا شنیده ئی که بدامن توان نهفت