دل خسته زنده دارد بنسیم بوستانت

چه گلی که بلبلی را نبود مجال با تو

که دمی برآرد از دل ز نهیب باغبانت

چه شود که بینوائی که زند دم از هوایت

بچه رو کناره گیری ز میان ما که خواجو

چو کمر شدست راضی بکناری از میانت