مرا چو مست بمیرم بهیچ آب مشوی

خیال او گذر صبر بر دلم در بست

کنون نشانه تیر ملامتم مکنید

که رفته است عنانم ز دست و تیر از شست

مگر بجرعه دردی کشان باده پرست

برند دوش بدوشش بخوابگاه ابد

کسی که کرد صبوحی به بزمگاه الست