کسی که کرد صبوحی به بزمگاه الست

مرا چو مست بمیرم بهیچ آب مشوی

مگر بجرعه دردی کشان باده پرست

برند دوش بدوشش بخوابگاه ابد

به جام باده چراغ دلم منور کن

که شمع شادیم از تند باد غم بنشست

در آن مصاف که چشم تو تیغ کینه کشید