بسا که زلف تو چشم دلاوران بشکست

به جام باده چراغ دلم منور کن

که شمع شادیم از تند باد غم بنشست

در آن مصاف که چشم تو تیغ کینه کشید

بود لطایف خواجو بهار دلکش شوق

از آن چو شاخ گلش می برند دست بدست