زلف هندوی تو باید که پریشان نشود

روشن آن دیده که افتد نظرش بر رویت

صید آن مرغ شوم کو گذرد بر بامت

خاک آن باد شوم کو به من آرد بویت

زانکه پیوسته بود همره و هم زانویت

سحر اگر زانکه چنینست که من می نگرم

خواب هاروت ببندد به فسون جادویت