میانش چون تنم در بی نشانی

میانش بی سخن همچون دهان هیچ

بجز وصف دهان نیست هستش

نمی آید حدیثم بر زبان هیچ

دهانش چون دلم وز وی نشان هیچ

خوشا با دوستان در بوستان عیش

که باشد بوستان بی دوستان هیچ