جان سرمستت که گشت از صافی وصلت خراب

از سر زلف دلاویز پریشان تو باد

مرغ دل کو طائر بستانسرای عشق شد

همدم بلبل نوایان گلستان تو باد

بی نصیب از دردی دلگیر هجران تو باد

سرمه چشم جهان بین من خاکی نهاد

از غبار رهنورد باد جولان تو باد