تا بود گوی کواکب در خم چوگان چرخ

بی نصیب از دردی دلگیر هجران تو باد

سرمه چشم جهان بین من خاکی نهاد

از غبار رهنورد باد جولان تو باد

گوی دلها در خم زلف چو چوگان تو باد

ای رخ بستان فروزت لاله برگ باغ حسن

عندلیب باغ جان مرغ خوش الحان تو باد